.1454. co robi z człowiekiem kontuzja

Obudziłam się zmęczona, bo połowę nocy brałam udział w jakimś górskim biegu, a drugą połowę jechałam na wycieczkę z, o dziwo, większością moich dawnych przyjaciół. Dziwne, że człowiek przestanie z kimś gadać z dnia na dzień, a w podświadomości ta osoba przemawia co chwilę, jakby nigdy nic się nie stało. Tylko te rozbudzenia potem tak bardzo nostalgiczne. Tak, moje sny zaskakują mnie codziennie, ale bieg w nich zawsze jest bardzo przyjemny. To co? Można powiedzieć, że endorfiny na dziś już naładowane ^^ 

Pytacie co u mnie i chyba w końcu się zdobywam na pełniejszą odpowiedź. Z kolanem jest już dużo lepiej, w końcu, po prawie czterech tygodniach, jestem w stanie chodzić normalnie. Tylko gwałtowne ruchy czy złe ułożenie nogi podczas stania daje się jeszcze we znaki i "zaskakuje" nagłym bólem. Na to senne górskie bieganie będę musiała jeszcze poczekać ;) Ale wiecie co? Nie sądziłam, że kiedykolwiek aż tak będę się cieszyła z tego, że przejechałam 10 minut na rowerku stacjonarnym. Na najniższych obrotach ;) 

Poza tym trochę pozbierałam się psychicznie po tych pierwszych tygodniach rozpaczy i bólu nawet podczas leżenia całymi dniami. Pomógł mój kochany M., któremu czasami nawet ja dziwię się, że znosi to całe moje marudzenie, pomogła też mama, drożdżówki, czekolada i kilka kaw z babcią. Nie miałam siły w tym wszystkim martwić się jeszcze o dietę i chyba dobrze mi to zrobiło. Nabrałam dystansu, nawet na blogu, jak można było zauważyć, pojawiałam się rzadziej. Utonęłam w starych rockowych kawałkach, stercie książek i serialach, które dawno już czekały na obejrzenie. Tylko to siedzenie wiele godzin samemu stało się dużo bardziej męczące odkąd nie ma w domu kota i odkąd nie mogę w tym czasie skoczyć na siłownię.  Ale nabrałam sił i teraz będzie tylko pozytywniej :)

♫ Lissie - Nothing Else Matters ♫

 chleb razowy z twarożkiem, solą, pieprzem, rzodkiewkami, szczypiorkiem i sałatą

wholemeal bread with quark, salt, pepper, radishes, chives and lettuce

Treningi w styczniu.

Grudzień nie był dla mnie miesiącem łaskawym zarówno jeśli chodzi o poziom stresu (luty nie zapowiada się lepiej) jak i o aktywność. Wykończająca psychicznie uczelnia, potem długo ciągnąca się choroba z powikłaniami na moją egzemę dłoni. Zero treningów przez większą część miesiąca, zastanie i ciągle zły humor. To jednak dzięki grudniowi zrodziło się kilka z noworocznych celów do zrealizowania i konieczność wzięcia się w garść. Miałam czas na podsumowanie tego roku, zastanowienie się co było w nim dobrego, co złego i co mogę z niego wyciągnąć.

Dzięki grudniowi styczeń był dobry, aktywny i weselszy. W styczniu schudłam i rozpoczęłam naukę w kierunku zdobycia uprawnień trenera personalnego na kursie organizowanym przez wrocławską Akademię Mistrzostwa Sportowego. W styczniu zdążyłam znowu rozkochać się w sporcie. Jedyne czego nie udało mi się w nim zmieścić był powrót do biegania, ale wszystko do poprawy. W tym miesiącu ponad 11h spędziłam podnosząc ciężary, 9h na siłownianych maszynach aero, 13h spędziłam w marszu. W lutym siłownię mam zamiar wcisnąć 4, a nie 3 razy w tygodniu. Mam też nadzieję rozpocząć pracę w mojej zaprzyjaźnionej siłowni. Czas pokaże jak to wszystko pójdzie, w tym momencie nie jestem niczego pewna. Wiem jedynie, że z własnego wyboru skumulowałam sobie zbyt dużo życiowych egzaminów w jednym momencie. Trochę mnie to wszystko przytłoczyło i muszę na nowo budować swój system wartości. Ale dam radę, nie? ;)

Marzenia do wywalczenia - 2015

W pierwszej wersji wpisu były to "marzenia do spełnienia", ale po krótkim namyśle stwierdziłam, że na "spełnienie" niektórych czekam już zbyt długo. Czas na walkę, bo tylko tak osiągniemy to co chcemy i tylko tak będziemy czerpać z tego pełną satysfakcję. *Ubiera bokserskie rękawice i uśmiecha się szeroko.* ;)

W zeszłym roku (o tu) podsumowując rok pisałam o kontuzjach, szybko mijającym czasie i przydomowej siłowni mojego chłopaka. Nie przedstawiałam żadnych konkretnych planów na rok 2014, bo też jedynym i głównym celem było ogarniecie się i przywyknięcie do sporej ilości zmian w życiu. Nie do końca się udało. Rok 2014 mogę uznać za jako najbardziej stresujący ze wszystkich w mojej jeszcze dość krótkiej egzystencji. Zarówno zakręty w życiu prywatnym jak i tym uczelnianym dały mi porządnie w kość. Przez to gdzieś w tym wszystkim ani nie potrafiłam znaleźć złotego środka ani zrelaksować się na dłużej niż chwilę. W szczytowej fazie doszła bezsenność i bóle w klatce piersiowej. Na szczęście w całym tym zamęcie było sporo momentów naprawdę dobrych i to chyba tylko one pozwoliły mi przetrwać. Bo rok 2014 wcale nie minął tak szybko jak poprzedni. W 2014 było: Wielkie Bloggowe Spotkanie w Warszawie, a tam grupowa owsianka, zwiedzanie, burgery i gofry. W marcu było o Euforii biegacza, był też Półmaraton Żywiecki, a zaraz po nim Poznań i Siaśka. Później były moje pierwsze zawody w towarzystwie taty (w Raciborzu), trochę o kryzysach i motywacji, było śniadanie w Katowicach i o kobietach na siłowni. Pod koniec maja zostałam kilka dni w Krakowie, na maraton i ploty ze znajomymi bloggerkami. W czerwcu też zaczęłam eksperyment z dietą wegańską, którą z kilkoma potknięciami stosowałam aż do końcówki listopada. W ciągu wakacji zdążyłam przebiec Nocny Półmaraton Rybnicki (o którym nie wiem czemu, na blogu nie wspomniałam), odwiedzić Karpacz z rodzicami i bratem, wejść na Śnieżkę, zwiedzić Pragę, spędzić tydzień na Przystanku Woodstock, zrobić sobie dredy i 2 tygodnie wędrować po górach z chłopakiem. W październiku zaliczyłam szkolenie z zakresu budowania masy mięśniowej na diecie wegańskiej, dzięki czemu po raz kolejny spędziłam miło dzień w moim ukochanym Krakowie, tym razem z Justyną. Listopad był miesiącem Warszawy - Juice Plus Convention z biznes teamem i Targi Fit&Sport Show. Cały rok blogowych podróży zakończyłam na świątecznych warsztatach z Russell Hobbs :) 

Wracając do przyszłorocznej walki, którą właściwie zdążyłam rozpocząć już kilka dni temu, ogarniając swoje plany, pozapisywane motywujące mnie zdjęcia i to, co od dawna chodzi mi po głowie. W 2015 walczę o to by:

.Pisać więcej o swoich pasjach
Jedną z nich jest właśnie pisanie i zdaję sobie sprawę z tego, że zdążyłam w ostatnim czasie naprawdę zaniedbać bloga pod tym względem. Obiecuję poprawę!

.Odzyskać kondycję

Otrzymałam ostatnio meila z propozycją partnerstwa dot. organizacji i reklamy serii biegów na rok 2015. To właśnie ta propozycja pozwoliła mi przyjrzeć się swojej obecnej biegowej formie. Po krótkim namyśle zgodziłam się i stwierdziłam, że nigdy więcej tak długiej przerwy od biegowych butów. Od razu tego samego dnia ruszyłam na 5-km przebieżkę która wymęczyła mnie prawie tak bardzo jak 15km jeszcze rok temu. Czas to zmienić. Do szczęścia wystarczy mi szybka dziesiątka bez zadyszki.

.Znowu ruszyć w góry
Nie jestem pewna czy uda się nam to zrobić w tym roku, ale mocno trzymam kciuki i będę dążyła do tego, by odwiedzić je chociażby na weekend. W te wakacje udało mi się spędzić w górzystym terenie 3 tygodnie, a w międzyczasie wbiec na Trzy Korony i pokonać naprawdę sporo kilometrów marszem, w Pieninach i Karkonoszach. Oby i w tym roku było jak najwięcej takich wypraw.

.Dorobić się wyrzeźbionego brzucha
Mam dietę, mam motywację, mam treningi. Ten rok spłynie pod znakiem walki o wymarzoną wyrzeźbioną sylwetkę. Masę, całkiem niechcący, robiłam od początku zeszłego roku, całkiem niemało przy tym trenując siłowo.

.I zajebistych pośladków ;)

.Zafarbować włosy na niebiesko
Najpewniejszy i najłatwiejszy w realizacji z wszystkich wymienionych tu punktów. Noszę się z tym zamiarem od jakiegoś czasu, a tegoroczny wyjazd na Woodstock będzie idealną okazją do zmiany moich włosów (i dredów) na niebieskie. Jeśli się wybieracie, wypatrujcie niebieskiego punktu na horyzoncie ;) Szybkie ruchy niebieską pianką, którą kiedyś koloryzowałam końcówki i będzie super. (na szczęście kolor schodzi w kilka tygodni ;)

.Wrócić do pełnego szpagatu
Podczas początków mojego biegania rozciągałam się naprawdę sporo. Tyle, że wystarczyło kilka tygodni, żebym pierwszy raz w życiu zrobiła szpagat i przez długi czas utrzymywała/progresowała różne figury jogi. Obecnie, chociaż dalej uważam się za osobę dość dobrze rozciągniętą, nie robię tego tak często jak dawniej i i pełny szpagat zgubiłam gdzieś po drodze.

.Zostać trenerką
W ciągu najbliższych jednego, dwóch miesięcy zdobędę uprawnienia trenera personalnego. Postanowione, nieodwołalne :)

Success is based on persistence, not luck!

Keep motivated.

Jak przez mgłę, czyli droga na Śnieżkę.

Wybierając górskie szlaki w kierunku Śnieżki, zdecydowaliśmy się na przejście jednego dnia z Karpacza do Schroniska Samotnia położonego nad jeziorem i powrót tą samą drogą. Któregoś z następnych dni, mieliśmy już wspiąć się na samą Śnieżkę. Pogoda była jednak kapryśna - lało jak z cebra, codziennie w innej części dnia.
Dwudniowe oczekiwanie, ze zwiedzaniem Karpacza przy okazji, pozwoliło mi na zaoszczędzenie odrobiny czasu na bieganie. O tak, zdecydowanie kocham górskie biegi najbardziej na świecie. Nawet idąc szlakiem w towarzystwie rodziców i brata, nie wytrzymywałam i czasami przetruchtałam kawałek. Widząc ludzi startujących dwunastego lipca w Biegu na Śnieżkę, okropnie żałowałam, że nie dowiedziałam się wcześniej o tych zawodach by móc się przygotować i wziąć udział. Coś jednak się zmieniło: Pojechałam zniechęcona do biegania przez powtarzające się od jakiegoś czasu porażki, kryzysy, kontuzje. Męczyłam się w nim sama ze sobą, a wróciłam znowu z uśmiechem zakładając treningowe buty i lecąc w nieznane. Nie wiem czy to zasługa przeczytanej na wakacjach "Ukrytej siły" Richa Rolla czy tych górskich treningów. Może to po prostu była idealna motywacyjna kombinacja :)

Po dwukrotnym odłożeniu dłuższej wędrówki, postanowiliśmy wjechać wyciągiem do połowy trasy, a resztę przespacerować. Już w połowie jazdy przydały się przeciwdeszczowe ciepłe kurtki. Na górze, mimo ochrony, przemoczeni już do suchej nitki, wypiliśmy ciepłą herbatę i ruszyliśmy dalej.

Jak przez mgłę. I nie, nie chodzi tu wcale o moją krótkotrwałą pamięć ani nawet o poślizg, z jakim ten wpis powstaje. Mowa tu o najprawdziwszej mgle, gęstej jak mleko, sunącej delikatnie w górskich dolinach, wciskającej się w każdy zakamarek skały, ścieżki, drzewa i ukradkiem kręcącej moje włosy. Na górze nie było widać nic, w mgle znikała osoba idąca kilkanaście metrów przed nami, wyłaniały się z niej tylko kolejne kamienie i kontury drogi po której stąpaliśmy. Biało, biało wszędzie. Zdołowani mało owocną wyprawą, weszliśmy na samą górę, na planszach ze zdjęciami zobaczyliśmy jaki rzeczywiście jest widok w dół i zaczęliśmy schodzić czerwonym szlakiem w kierunku Karpacza. Czerwony szlak jest najbardziej stromą trasą na Śnieżkę i chyba też z najlepszymi widokami. Wraz ze ostrożnym schodzeniem, mgła ustępowała albo przesuwała się lekko, odsłaniając skalne wodospady i drzewa wyglądające jakby zostały właśnie wyjęte z horroru. Hm, to naprawdę warto zobaczyć i to koniecznie przy takiej pogodzie! Koniec długiej wędrówki zwieńczony został słońcem wychodzącym zza chmur i obiadem w pobliskiej restauracji :)

Do Karpacza wrócę kiedyś, żeby wbiec na Śnieżkę! Serce jak zwykle zostawiam w górach.

Książki o bieganiu: "Waga startowa" - Matt Fitzgerald.

Jako, że honorowe miejsce w moim regale z książkami zajmują książki o bieganiu, postanowiłam trochę napisać o niektórych z nich.

Na pierwszy ogień idzie "Waga startowa" Matta Fitzgerald'a (wydawnictwo Inne Spacery). Pozycja ta różni się nieco od reszty moich biegowych książek - nie opowiada historii, a jest poradnikiem. Książka podzielona jest na czternaście rozdziałów kolejno przybliżając odrębne zagadnienia: 

• Waga i zawartość tkanki tłuszczowej a wydolność organizmu
• Jak wyznaczyć optymalną wagę zawodniczą
• Kontrola postępów
• Sezonowe wahania wagi
• Wymogi poszczególnych dyscyplin (bieganie, kolarstwo, pływanie, triathlon, narciarstwo biegowe, wioślarstwo)
• Wskazówki dla początkujących
• Poprawa jakości diety
• Bilansowanie źródeł energii
• Harmonogram posiłków
• Regulacja apetytu
• Trening a waga startowa
• Jadłospis zawodowca
• Sportowiec w kuchni
• Rola suplementów diety

Zachwyceni będą miłośnicy tabel i sztywnych faktów, bo to głównie tym karmi nas tu Fitzgerald. Autor tak dużą wagę przykłada wadze ciała, że wydaje się jakby na bardzo odległy plan została zrzucona jakakolwiek radość z uprawiania sportu. Już po kilku kartkach odniosłam wrażenie, że człowiek traktowany jest tu jak robot, dla którego ważne jest tylko i wyłącznie paliwo. Zdaję sobie sprawę z tego, że dla zawodowców ten aspekt będzie niezwykle ważny, zaawansowany amator też znajdzie tu dla siebie naprawdę sporo przydatnych informacji. A jednak stanęła mi przed oczami scena, gdy to początkujący biegacz, zwykły człowiek, który chce zrzucić kilka kilogramów sięga po tą książkę. Taka osoba może być poważnie przerażona ilością wchodzących tu w grę liczb, wykresów, wzorów, którym nagle ktoś każe mu się podporządkować. Hmm, no można zwariować.
Niech więc przeczytają ci, którzy doszli do swojej sportowej ściany, ci, którzy nie są w stanie bardziej poprawić swoich wyników i szukają pomocy. Waga i dieta mogą odegrać tu dużą rolę, a Fitzgerald jako dietetyk, biegacz i triatlonista z całą pewnością jest w stanie pomóc. 

.1181. dwukolorowe pancakes

Rowerem na siłownię, tam nogi i brzuch, a po 30 minut orbitreka i interwał na bieżni. Po tym wszystkim wieczorem dałam się wyciągnąć na 7km przebieżkę z tatą, najtrudniejszą trasą w okolicy - ze stałymi podbiegami i zbiegami. Mimo ciężkiego dnia dawno się tak dobrze nie biegło, więc jednak dłuższa przerwa od biegowych treningów wiele dała :) Jeśli więc ktoś czuje się zmęczony bieganiem, polecam najpierw odpocząć, a potem zmieniać trasy, pobiegać trochę w czyimś towarzystwie i od razu wraca dawna świeżość i chęci. Przetestowane na sobie :D

Dwukolorowe pancakes z nektaryną.
60g mąki pszennej pełnoziarnistej, 1/3 łyżeczki proszku do pieczenia, 150ml mleka sojowego, 1 łyżka nasion chia lub siemienia lnianego, 20g waniliowego sojowego białka (można pominąć). Wymieszać wszystko. Na patelni wysmarowanej olejem kokosowym usmażyć jeden biały placek, potem dodać do ciasta 1 łyżeczkę kakao i usmażyć pozostałe dwa.
Black and white pancakes with nectarines.

Skąd wziąć motywację? Mój biegowy kryzys.

Chce ci się?

Odkąd pamiętam zawsze ktoś, czy to na łamach bloga czy po prostu na co dzień, pyta mnie skąd czerpię motywację i czemu właściwie trenuję. Standardowym i najczęściej słyszanym tekstem jest "Chce ci się tak?" - Tak, chce, a właściwie chciało... Ale o tym zaraz.

Od zawsze bawiły mnie takie pytania, treningi sprawiają mi ogromną radochę, satysfakcję, dodają pewności siebie oraz masę endorfin. W skrócie: każdy trening pozytywnie nakręca do zrobienia następnego, mimo bólu czy drobnych kryzysów. Tym sposobem od trzech lat dziwiłam się wszystkim ciekawym moich źródeł motywacji. Motywacją było po prostu to doskonałe uczucie po treningu, które tak uzależnia. I trwał ten błogi stan do niedawna i upojona bieganiem Sylwia skakała przez kałuże w nawet największej ulewie i nawet w największej lawinie zdziwionych spojrzeń. Tu też powstał wpis o treningowej euforii (link).

Blokada, przetrenowanie?

Nagle jednak radość z biegania zaczęło zastępować dziwne uczucie przymusu, presji i stresu. Zupełnie tak jakbym przestała biegać dla tej wolności i szczęścia, a najważniejszy stał się wynik, sekundy, minuty wiszące nade mną podczas każdego treningu. Głowa z czasem coraz bardziej zaczęła blokować nogi, jakby jakaś jej część odpowiedzialna za czerpanie przyjemności zorientowała się, że coś jest nie tak i kazała zaprzestać męczarnie. Wychodziłam biegać, bo taki był plan treningowy, gdy nie wychodziłam, to cały dzień chodziła za mną wredna i dusząca, myśl, że zawiodłam. Nie wiem kto miałby się czuć zawiedziony moim kiepskim czasem czy brakiem treningu, chyba tylko ja sama i chyba właśnie to rozczarowanie samym sobą jest tu jego najgorszą formą.

Wtedy zepsuł się mój Garmin, miałam go zgłosić do reklamacji od razu, ale do teraz tego nie zrobiłam, zwlekając trochę i próbując biegania bez czasomierza i gps. Pierwsze 10km bez tego, jak dotąd nieodłącznego towarzysza treningów okazało się strzałem w dziesiątkę. Bez zerkania w stronę nadgarstka biegło się lżej i szybciej. Kolejne wyjścia nie wyglądały już tak bajkowo - znalazłam się w punkcie wyjścia i czy to zawody, motywujące do działania książki czy spotkanie w gronie znajomych biegaczy, nie zmieniało podejścia. 

Nie widzę w tym wszystkim przetrenowania, nie czuję bólu ani zmęczenia mięśni. Jednocześnie też, ćwicząc na siłowni, potrafię cieszyć się z treningu, znajdując w nim spokojną przystań pomiędzy uczelnią a domem. Tylko gdy biegnę, nie mogę się odciąć od wszystkiego jak kiedyś, a potem zatrzymuję się i przechodzę do marszu. Dopiero gdy uspokoi mi się oddech, ruszam dalej. Wtedy zastanawiam się, czemu właściwie się zatrzymałam, skoro nie bolały mnie nogi ani nie miałam zadyszki i nie potrafię odpowiedzieć sobie na to pytanie.

Dajcie mi trochę wolnego

Postanowiłam, że po krakowskim maratonie nie będę na siłę wracała do biegania ani startów. Nawet gdyby przerwa miała trwać miesiąc, wierzę, że nie zgasła we mnie całkowicie miłość do tego sportu i nie da długo czekać na kolejne wkroczenie na biegowe ścieżki. Może potrzebuję zatęsknić, może potrzebuję przerwy, a może już po samym maratonie zupełnie zmieni się moje nastawienie.

Zostaje mi czekać na 18 maja i na to co będzie po nim. Jestem dobrej myśli :)

VII Bieg Bez Granic - Racibórz

W ostatnią sobotę, jak to zawsze u mnie bywa w dniu zawodów, okropnie nie chciało mi się biegać. Fakt ten potęgowa niska temperatura, zimny wiatr, ponura aura i deszcz. Gdy w okolicach godziny 15 docieraliśmy do Raciborza, rozpadało się już na dobre i nic nie zwiastowało poprawy pogody. Mimo to na starcie dziesięciokilometrowego biegu zjawiło się prawie 300 biegaczy gotowych do wyzwania. Ruszyłam z lekko stremowanym tatą, którego miał to być debiut w biegowej imprezie, po kilku miesiącach rekreacyjnego biegania. Chociaż przed zawodami kilkukrotnie usłyszałam od niego, że mam nie biec za szybko, było wręcz odwrotnie: to tata ruszył z dużą prędkością od pierwszych kilometrów i to on ciągnął mnie za sobą, a nie ja jego. Po trzech kilometrach zaczęłam się obawiać, że jednak zaczęliśmy za szybko, jednak każdy następny był odrobinę wolniejszy, więc udało się biec razem prawie bez zatrzymywania do samego końca. Prawie, bo na ósmym kilometrze poczułam blokadę wędrującą w mojej prawej nodze od łydki aż do samego pośladka, co nie zwiastowało niczego dobrego. Zatrzymałam się i kazałam biec tacie dalej samemu. Od razu przypomniał mi się moment na Żywieckim Półmaratonie w 2013 roku, gdy po chwili blokady, również na dwa kilometry przed metą, poczułam mocne szarpnięcie i ból. Wtedy musiałam odpuścić biegowe treningi na dwa miesiące, a teraz miałam biec maraton za 2 tygodnie, więc przeszłam marszem ok. 400m, rozluźniłam nogę, rozmasowałam lekko i czując zejście napięcia z mięśni, ruszyłam sprintem w kierunku taty. Dogoniłam go i wpadłam na metę zaraz za nim, odbierając medal i ciesząc się z wyniku: tata pobił swój rekord na 10km o całe 8 minut zyskując czas 00:57:04. Jestem bardzo dumna :D Ja przebiegłam swoją najszybszą od jakiegoś czasu dyszkę, odrywając się nieco od wizji maratońskiego stresu i ostatnich bardzo wykańczających treningów. Do poprawy mojego 00:49:38 dużo brakuje, ale nie czas teraz na porównywanie starej formy do obecnej. Będzie dużo dużo lepiej ;) Za to tata dzisiaj wkroczył do mojego pokoju z uśmiechem na ustach i spytał gdzie następny start, to dla mnie najlepsza nagroda :D

Poznań Półmaraton

Mam pewien sentyment do Poznania. Nie wiem czy to dlatego, że był on jednym z miast które odwiedziłam jako pierwsze podczas blogowych podróży po Polsce czy może sprawił to jego specyficzny klimat. Tak czy inaczej, Poznań lubię i gdy pół roku temu Siaśka dała mi znak o tutejszym półmaratonie, nie zwlekając zabukowałam swój numer startowy.

Jako, że w piątki nie mam zajęć na uczelni, już z samego rana siedziałam w przedziale pociągu z dwiema przemiłymi starszymi paniami zaciekle dyskutującymi o swoich synowych. O czternastej, po pięciu godzinach prób czytania książek i słuchania okropnie długich historii, przy których co chwilę traciłam wątek, byłam już na miejscu, gdzie odebrała mnie Siaśka. No więc gadanie do późnej nocy i filmy, a w sobotni poranek zafundowałyśmy sobie cukiniowe placki na słodko. Zaraz potem ruszyłyśmy na lekką przebieżkę do pobliskiego parku: lekki ból gardła, zimny wiatr i niska temperatura nie nastrajały mnie pozytywnie, szczególnie, że nastawiłam się na ciepłą niedzielę i start w letnich ciuchach. Dlatego też już w sobotę zaczęłam przewidywać, że cały następujący po półmaratonie tydzień spędzę w łóżku z toną chusteczek i syropem na kaszel (co na szczęście nie nastąpiło).

Wychodząc z domu w niedzielny poranek, kontynuowałam swoją pesymistyczną wizję i zaczęłam szczerze wątpić, że ten dzień może stać się ciepły tak, jak to twierdziły wszystkie stacje meteorologiczne. Mimo to, odważnie, spakowałyśmy tylko krótkie spodenki i zaraz po energetycznych, ulubionych przed startem, gofrach, ruszyłyśmy w trasę. Jeszcze mocniej zaczęłam bać się pogody, gdy zobaczyłam ten ogrom osób ubranych w biegowe bluzy z długim rękawem i legginsy. Wyglądałam przy nich komicznie w moim cienkim topie i krótkich spodenkach. "Spokojnie Sylwia, spokojnie. Ta idąca obok kobieta też ma krótki rękaw." Po zostawieniu plecaków w depozycie, przebiegłyśmy dystans 1km od szatni na start po czym odetchnęłam z ulgą, bo chłód zaczął ustępować promieniom słońca. Ruszając do startu wiedziałam już tylko, że dam radę, wiedziałam też, że nie będzie ani życiówki ani nawet relatywnie dobrego wyniku, ale to nie o nie tego dnia chodziło. Albo za mało trenowałam, by liczyć tu na coś lepszego, albo moja głowa stwierdziła, że mało trenowałam i nie dała mi zrobić niczego lepszego - jedno z dwojga.

Pierwsze 4km biegłam z Siaśką, później kazałam się jej odłączyć, bo wiedziałam, że stać ją na życiówkę, a nie chciałam blokować jej czasowo w końcówce biegu. Na 10km z całego serca dziękowałam sobie, że ubrałam te letnie ciuchy. Co chwilę potrzebna pomoc medyczna na trasie jeszcze mnie w tym utwierdzała. Wiele osób zasłabło z gorąca i musiało zostać położonych na poboczu, w oczekiwaniu na karetkę. 

Niesamowita atmosfera całych zawodów udzieliła się chyba każdemu. Świetna organizacja, spore punkty odżywcze, kapele umilające biegaczom czas, głośni kibice, 7000 biegaczy prących do przodu. Później cudowny medal, róże dla kobiet na mecie, izotoniki, banany, czekolada. Rysą na szkle i jedynym minusem poznańskiego półmaratonu było chyba tylko pasta party. Wybrałyśmy się na nie w sobotnie popołudnie, a później żałowałyśmy, że po prostu nie ugotowałyśmy sobie makaronu w domu. Tak rozgotowanego makaronu z tak nijakim sosem jeszcze nigdy nie jadłam. Wróciłyśmy do mieszkania, a Siaśka upiekła ziemniaki, usmażyła jajka, ugotowała szpinak, no i to był dobry posiłek ładujący energią na następny dzień :)
A potem, niezadowolona z wyniku, ale zadowolona z udziału, niestety musiałam wracać.

Mimo wszystko lubię podróże pociągiem. Niesamowite, jak wiele historii usłyszy się podczas tych kilku godzin, jak wiele pozna się osób i jak bardzo doświadczy zwykłej, ludzkiej życzliwości. Czy to wcześniej wspomniane starsze panie przechodzące od tematu synowych do malutkich piesków i do długiej rozprawy na temat wojny polsko-ruskiej i dawnych polskich królów (taa, jedna z tych kobiet była emerytowaną nauczycielką historii) czy to cała droga powrotna spędzona na gadaniu o imprezach biegowych z sześćdziesięcioletnim maratończykiem, jego synem i młodym studentem medycyny. Traf chciał, że w niedzielę trafiłam do jednego przedziału z tymi właśnie trzema osobami, które również biegły tego dnia poznański półmaraton i również zmierzały w kierunku Katowic. Oj długo mogę słuchać człowieka mającego za sobą ponad 40 lat biegania i będącego nadal w tak świetnej formie, że aż wstyd podawać przy nim swoje wyniki. Takich pełnych pasji i energii późnych lat sobie życzę. I wam wszystkim również. Naprawdę niesamowite.

Treningowa euforia, pułapka czy nagroda?

Słyszy się o niej od trenujących osób, czyta się o niej w gazetach i internecie, ale w sumie o co chodzi?

Portal polskabiega opisuje ten stan jako powstający wskutek naturalnego odurzenia kannabinoidowego (anandamid występuje w niewielkich ilościach w czekoladzie i wywołuje podobny efekt jak psychoaktywny THC w marihuanie). Trwający długo wysiłek i przedłużający się stres fizyczny i ból mięśni, może aktywować układ endokannabinoidowy, wywołując odurzenie i stan euforii.

Ja treningową euforię zdefiniowałabym jako coś pojawiającego się nagle podczas długiej aktywności, coś pchającego do przodu na przekór zmęczeniu, coś prowadzącego do więcej, dalej, szybciej, lepiej, mocniej. Takie wielkie, odurzające szczęście, sprawiające, że jesteś tylko ty i twoje ciało. Twoje zmęczone mięśnie, twój uśmiech na ustach i zero problemów, jakby nie istniało nic innego. W moim przypadku to głównie euforia biegacza, ale nierzadko również trening Insanity czy nawet siłownia były mnie w stanie doprowadzić do takiego stanu. Stanu, w którym leżałam na podłodze ciesząc się jak wariatka ze swojego fizycznego wykończenia.

Największą pułapką jest chyba fakt, że tyle się wszędzie nasłuchamy i naczytamy o tych całych endorfinach, anandamidach, radości, pasji i sukcesach, że od razu oczekujemy tego samego u siebie. Nierzadko przychodzi tu niestety wielkie rozczarowanie.

Scenariusz 1: Wyjdzie Pan X pobiegać. Pobiegać po ciemku, tak żeby sąsiedzi nie widzieli, bo jeszcze gadać będą. Pan X wyjdzie, przebiegnie kilometr na najwyższych obrotach (Bo co? Bo on nie da rady?) po czym padnie na trawnik, stwierdzi, że bzdury wszędzie wypisują ci ludzie i już nie spróbuje (Bo głupie to bieganie, bo niech sobie w tv latają, że on sobie w telewizji chętnie poogląda. Spokojnie, na kanapie, we własnym mieszkaniu.) Znam wiele Panów X. A była motywacja, a miało być tak pięknie...

Scenariusz 2: Pani Y po trzech miesiącach zorientowała się, że polubienie na facebooku wszystkich fanpage, które w nazwie mają "fit" albo "trening", nie daje żadnych rezultatów. Włącza więc endomondo, żeby dalej na bieżąco chwalić się znajomym o swoim healthy przedsięwzięciu i rusza w teren. 3km, +100 do zajebistości (sic). Tylko gdzie to cudowne uczucie, gdzie ta radość? Następna próba za miesiąc.

A radość przychodzi dokładnie wtedy kiedy się jej nie spodziewamy, wtedy, kiedy nie mamy już sił dłużej szukać. Po tych wszystkich kryzysach, upadkach, braku nadziei, chęci, po tym całym zmęczeniu materiału. Przez pot i łzy. Nie mam pojęcia czy ma to jakiś związek, ale największe sportowe odurzenie odczuwam właśnie wtedy, gdy najbardziej na świecie chciałam ominąć planowane ćwiczenia, a jednak się zmotywowałam i ruszyłam z kanapy. Zwykle to właśnie te treningi są najowocniejsze i to po nich jestem najszczęśliwsza i najbardziej z siebie dumna.

Problemem jest tu fakt, że żeby czerpać ze sportu dużo, potrzeba najpierw dużej cierpliwości i samozaparcia. Byłam kiedyś jak Pan X, zniechęcona, zrażona do aktywności fizycznej, sapiąca podczas wchodzenia na trzecie piętro budynku, wykorzystująca wszystkie możliwe wymówki do zwolnienia z wf'u (w późniejszych latach przekonałam się, że wiele nie straciłam, bo na wf'ie w szkołach, zmęczyć się po prostu nie da, ale to już temat na cały esej a nie blogowy wpis...). Byłam kompletnie bez formy, mimo treningów tanecznych dwa razy w tygodniu. Do zmian skłoniło mnie jednak nie tyle samozaparcie ile sytuacja. Poważna kontuzja zmusiła mnie do rezygnacji z ukochanego hip-hopu i uziemienia na miesiąc z gipsem od kostki aż do biodra. No i było siedzenie w domu i jedzenie, z depresji. Później, chcąc nie chcąc, kontuzja ta zmusiła mnie też do rehabilitacji. Rowerek, bieżnia i, hmm, zaczęło się.

I stoję tu przed wami, szczerząca się do siebie jak naćpana, z zakwasami i pozdrowieniami. I życzę wam tego samego, bo wystarczy, tylko albo aż, wytrzymać najgorsze, żeby otrzymać najlepsze.

.1087. 10 tygodni do maratonu! plan treningowy

bułka pełnoziarnista z masłem i pomidorem, jajecznica z cukinią

wholemeal bun with butter and tomato, scrambled eggs with zucchini

10 tygodni do maratonu, więc i treningi muszą być teraz trzymane na 100% (no może z granicą do 90, bo całego życia kontrolować się nie da i czasami coś wypada po prostu samoistnie). Było już wdrażanie, jest plan, jest motywacja, jest działanie :) 

A głównym założeniem planu jest poprawienie czasu z zeszłorocznego (no i mojego pierwszego) królewskiego dystansu maratonu z 5h11minut na 4h30minut. Może ambitnie, może średnio, jednak bądź co bądź, to całe 40 minut. Jestem dobrej myśli. Inaczej: jestem przekonana, że to zrobię. W końcu w zeszłym roku przygotowań nie było praktycznie w ogóle. No bo czy przygotowaniami do maratonu można nazwać zrobienie przed nim maksymalnie 21km na raz? Przy czym jeszcze ten najdłuższy bieg odbył się aż 1,5 miesiąca wcześniej. Albo czy przygotowaniami można nazwać zupełny brak biegania przez 8 dni, od 28 lipca do 4 sierpnia, w dodatku spowodowany wyjazdem na Woodstock, gdy maraton miał być 11 sierpnia? Odpowiedź jest jedna.

Jest plan, dopasowany do mojego planu zajęć na uczelni, gdzie podzielony jest na tydzień A i tydzień B. Najbardziej mordercze wychodzą zwykle wtorki, bo już za samego rana wypacam siódme poty na siłowni, którą wybrałam w tym semestrze w ramach wf'u, potem jeszcze kilka zajęć, po powrocie bieganie, a wieczorem pędzę do pracy. Nic szczególnego, ale dorywcze przerzucanie zgrzewek soków w Tesco potrafi dać w kość ;) "Joga", to tu czasami tylko kilka minut rozciągania, gdy brak energii i chęci na coś dłuższego. "TM" to tempo maratońskie - uczę się trzymania docelowego tempa 6:23. Na czerwono zaznaczyłam zawody, w których w tym czasie biorę udział, łącznie z najważniejszym, Cracovia maratonem.

		poniedziałek	wtorek	środa	czwartek	piątek	sobota	niedziela
1	10-16.03	joga	siłownia	60 minut       + 6 x 30s		siłownia	joga	22km
			10 minut + 50 TM			10km        + 8 x 20s
2	17-23.03	joga	siłownia		60 minut + 6 x 30s	siłownia	joga	24km
			10 minut + 50 TM			12km + 6 x 30s
3	24-30.03	joga	siłownia	60 minut + 8 x 20s		siłownia	joga	21 Żywiec
			10 minut + 50 TM			8km + 6 x 30s
4	31.03-6.04	joga	siłownia		60 minut + 8 x 30s	siłownia	joga	21 Poznań
			10 minut + 40 TM			10km + 6 x 30s
5	7-13.04	joga	siłownia	60 minut       + 8 x 20s		siłownia	joga	26km
			10 minut + 60 TM			8km        + 6 x 30s
6	14-20.04	joga	siłownia		60 minut + 8 x 20s	siłownia	joga	30km
			10 minut + 60 TM			8km        + 6 x 30s
7	21-27.04	joga	siłownia	60 minut       + 8 x 20s		siłownia	joga	26km
			10 minut + 50 TM			10km + 6 x 30s
8	28.04-4.05	joga	siłownia		60 minut + 8 x 20s	siłownia	joga	32km
			10 minut + 50 TM			8km        + 6 x 30s
9	5-11.05	joga	siłownia	60 minut + 8 x 30s		siłownia	joga	12km
			8km TM			8km + 6 x 30s
10	12-18.05	joga	siłownia		8km + 6 x 20s	4km	joga	42 Kraków
			6km